It mearke fan de guos

 

Tafal bestiet net

Der wie ris in man. Hy wie hast fjirtich en stie op in krúspunt yn syn libben. Wat soe er eins wurde as er grut wie, spoeke him troch de holle. Soe er om in wylde tattoo út? In motor keapje? In oare frou sykje? Syn ûnrêst utere er troch syn tinzen op papier te setten. Dat slagge earst net sa goed, mar geandewei krige er de smaak te pakken. Hy skreau absurde ferhaaltsjes en levere de kopij anonym yn foar de doarpskrante. Mar dy woenen op in stuit syn stikjes net mear pleatse, omdat se witte woenen wa der efter dy ferhalen siet. De man woe net dat se dat wisten en siet ferslein efter de kompjûter. Wat moast er no. Jûnen lang swalke er oer de wrâld mei Google Earth. Hy klom de heechste bergen op, backpakte sabeare yn Australië, seach wêr’t de Inca’s wennen en doarme troch Yellowstone en de Rocky Mountens. Doe’t er dêr oankaam wie, seach er de smelle ferbining tusken Alaska en Ruslân. De Beringstraat, mei yn it midden it eilân Diomede. De man fernuvere him hoe ticht de beide grutste machten op ierde eins by elkoar leinen. Hy seach, doe’t er goed seach, de hûskes fan Uelen en it mei in waas oerdutsen eastlike part. Dat soe wol betsjutte dat dêr ôflusterposten stienen dy’t nimmen sjen mocht. Stadich scrolde de man fierder en rekke betsjoene troch de bylden en sparsume foto’s dy’t hjir en dêr te sjen wienen oan de Russyske kant fan de Beringstraat. Der barde wat. Hy skreau net mear, mar begûn te studearjen. Alle jûnen beseach er minusjeus de ûnmjitlike flakten, rivieren, marren en bebouwing dêr’t er sa folle mooglik op yn zoomde. Der ûntstie in fassinaasje foar alles dat eastlik en noardlik fan Moskou lei. Hy liet de ûnderseeboaten yn Moermansk oan him foarby komme, ferkende de strjitten fan Archangelsk en gie stadich fierder nei it easten. Oant er oan de mûning fan de rivier de Jenisej it plakje Dikson fûn. Hy betocht de talleaze kearen dat yn de púzel fan de krante de opjefte : Rivier in Rusland stien hie. Ob, Lena of Jenisej wienen dan de meast foar de hân lizzende antwurden. Hy gie firtueel de rivier del en bedarre yn Koerejka. Dêr stie in ferwizing nei Wiki. Hy learde oer it ferbanningsoard dêr’t Stalin sitten hie en seach dat der in monumint foar de diktator stie. Syn fantasij gie mei him op de rin. Hy bedarre yn plakken dêr’t er noch nea fan heard hie. Dundinka, Igarka, Norilsk, Kayerkan en Talnach. Der wie hast neat oer bekend, omdat der eins gjin minsken kamen. Hy fantasearre oer de krite en op in dei begûn er der oer te skriuwen. Samar. Hy skreau en skreau oant er in hiele protte op papier hie. En hy betocht dat er it syn frou lêze litte woe. Dy fûn it aardich. Net om syn moaie blauwe eagen, mar om it ferhaal. Nei oardel jier buffeljen oan it manuskript ferskynde der op in stille sneontemoarn in boek. Titel: Guozzeflecht. Omdat de man dat gewoan in moaie titel fûn, oars nergens om. No ja, en omdat er stikem wolris tocht dat de guozzen út Fryslân dêr briede soenen. Hy wie grutsk op syn boek. Hy skreau der noch in pear. Mar earne yn syn achterholle bleau de fassinaasje foar de krite dêr’t er op Google earth fereale op wurden wie. Stadich kaam by him it besef en de oertsjûging dat er dêr hinne moast. Nimmen wist dat, mar hy ferdjippe him der yn. De opdracht like kânsleas. Hast nimmen fan bûtenôf mocht dêr hinne, omdat it in sletten krite wie. Der barden saken mei erts en koalen, it gebied wie tige fersmoarge, kâld ûntagonklik en net oanloklik foar wa dan ek mar. Utsein: foar de man dy’t der in boek oer skreaun hie en mei de dei nijsgjirriger waard. Hoe en wat? Hy wist it net. Fan de flier op de souder. Fan It Amelân nei in ‘muoilik’ lân en dan ek noch in krite dy’t eins net iepen stie foar frjemden. Mar wat net mei, wurdt mei de dei oantrekliker. Hy biet him der yn fêst. En ja, hy krige it mei help fan oaren klear om der hinne. Nei in oantal jierren stille tarieding wie in dan echt safier. Op in dei fleach er nei it oard dêr’t er fan dreamd hie, dêr’t er oer lêzen hie, dêr’t er stomme graach mear oer witte woe. Alles nei oanlieding fan it oerstekken fan de Beringstraat.

Hy bedarre yn in folslein oare wrâld. Syn plannen dêr’t er mei oan it wurk woe, slaggen. Research dwaan. Mar doe barde it. Hy hie in ultym doel oan syn reis ferbûn. Hy woe de noardlikste iishal fan de wrâld besjen. Dy hal lei yn Dudinka, oan de rivier de Jenisej. In plak dat der al folle earder wie as alle oaren. Dêr yn Dudinka, sa tocht er, soe syn haadpersoan fan in nij te skriuwen boek wolris wenje kinne. Hy gie in deilang nei Dudinka. Mei syn tolk. En hy seach mei eigen eagen syn reisdoel. De nije iishal fan it fiskersstedsje. Doe’t er dêr kaam wie it as dreamde er. De direkteur hjitte him wolkom en hy mocht sels in te spyljen iishockey toernoai iepenje. Hy fage troch syn eagen, mar hy stie dêr echt as man fan 47 op in iisbaan yn Dudinka in Russysk iishockey toernoai te iepenjen. Hy tocht werom oan it skriuwen en bodzjen op de tekst fan Guozzeflecht en betocht dat it it allegearre wurdich west hie. Syn dream kaam hjoed út. It mearke soe no dien wêze moatte. Mar dat is it net. Hy krige nammentlik in kado fan de direkteur. In iishockeyshirt. Dêr wie er tige bliid mei. Syn reis wie slagge en hy kaam werom yn Fryslân mei in soad oantinkens oan de krite dêr’t er no net allinnich fereale op wie, mar hy hie der sels in date mei hân. En hy libbe…

Nee. It ferhaal is net dien. Want doe’t er thús kaam en syn tas útpakte, seach er it noch net. Hy liet fleurich it shirt oan frou en bern sjen, socht in hinger en hong syn trofee oan de wand. It shirt fan Dudinka hockeyclub.

Tafal bestiet net.

Doe seach er it ynienen. It logo dat op it shirt stie. 6000 kilometer fierderop is in hockeyklup. Yn in krite dêr’t de man in fassinaasje foar hat. Mar nea, echt nea hie er tinke kinnen dat it logo fan dat iene shirt dat er krige, djip yn Siberië, der sa út sjen soe. Dudinka hockeyklup hat as logo: In guos.

13140839_10208231463497601_1181817092_n

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *