Canadian rivival

Kanada hockey: Fan de flier op de souder?

It is alwer in skoftsje lyn dat ik hjir wat skreaun ha. Dat komt omdat ik it aardich drok hân ha de lêste moannen. Dat is gjin ekskús, dat wit ik wol, mar der wienen oare saken dy’t oandacht fregen. Mar no’t it iishockeysseizoen der wer op sit, de fuotballers hast klear binne en der noch wat saken ôfsletten wurde koenen, ha ik wer wat mear tiid. Soms.

Ien fan de saken dêr’t ik it even oer ha wol is de opmerklike omslach yn de National Hockey League yn Noard Amearika. Sa as jimme miskein wol witte is iishockey de wichtichste sport fan Kanada. Wat fuotbal hjir is, is hockey dêr. En wat wie de nasjonale stimming ferline jier tryst. Yntryst mei ik wol sizze. Want net ien fan de sân Kanadeeske teams helle de play-offs foar neffens my de âldste trofee yn sport, de Stanley Cup. Dy waard yn 1893 foar it earst wûn troch De Montreal Hockey Club.

Hiel Kanada wie yn mineur. Nei de reguliere 82 wedstriden yn de kompetysje gjin ekstra spanning yn it toetje fan it jier. Ik wit út eigen ûnderfining hoe bot it dêr libbet, doe’t ik dêr yn 1987 staazjerûn ha, spilen de Edmonton Oilers tsjin de Philadelphia Flyers en it lân lei stil tidens dy wedstriden.

Hjir yn Nederlân wie de kompetysje ein maart dien, mei in tige suksesfol Unis Flyers as de terjochte kampioen, mar yn de NHL begjinne de play-offs dizze wike pas. 16 teams ha harren pleatst en woansdei giet it los mei daliks in wedstriid dy’t in finale wurdich is, nammentlik de rekôrkampioen Montreal Canadians mei it yn it eigen Bell Centre opnimme tsjin de New York Rangers. Dus in Kanadeesk team, sille jim tinke. Ja, mar der hat in spektakulêre omkear west dit jier. Ferline jier dus gjin Canadians, Toronto Maple Leafs, Calgary Flames, Edmonton Oilers, Ottawa Senators, Winnipeg Jets en Vanvouver Canucks yn de play-offs.

Hoe oars is it dit jier. Neist Montreal ha Toronto, Ottawa, Calgary en Edmonton harren pleatst. Winnipeg krekt net en Vancouver nei ferwachting net, want dat is in team dat yn in saneamde rebuild sit. De seleksje ferjonget en dat hat syn tiid nedich. Oer in jier as trije, fjouwer sille wy sjen wat dat opsmyt.

cut

Mar Kanada kin har opmeitsje foar in tige spannende moanne april. Ik bin bang dat dêrnei it oandiel klups út iishockeylân nûmer ien drastysk redusearre wêze sil. It skema jout oan dat Calgary tsjin de sterke Anaheim Ducks moatte, dy’t winner wurden binne fan de Pacific Division. Liket my in drege saak. Edmonton moat tsjin San José, dat kin beide kanten út. Dan Montreal tsjin New York, Montreal begûn dit jier mei in rekôrsearje en hat mei Gary Price de bêste keeper fan de wrâld. As dy goed is, kin Montreal fan New York winne. Ottawa moat tsjin Boston, neffens my soe Ottawa dat winne moatte, mar Boston hat in soad ûnderfining en is taai as hier. Kin ek beide kanten út. Toronto treft it net, dy moatte tsjin it sterkste team fan dit jier, de Washington Capitals. Dat is in echt powerhouse mei in izersterke Alex Ovechkin dy’t dit jier folle mear stipe om him hinne hat. De grutte favoryt foar de titel. Ik ferwachtsje in finale tusken Washington en Chicago, mar ik hoopje op ien tusken Montreal en Edmonton. We sille it de kommende wiken allegearre sjen. Wylst hjir de protters al hast wer fan it dak miterje, is it wer de tiid fan it jier dat ik alle dagen benijd op myn Samsung sjoch wat de nacht oan útslaggen brocht hat.

 

 

Heit

Datums

11042195_711372208984154_30218394_n

Hjoed op de dei ôf twa jier lyn wienen wy wat ferkâlden en heal. Der binne fan dy dingen dy’t je in libbenslang bybliuwe. It feit dat der snie lei op de dei dat je dochter op de wrâld kaam, of dat je foar supporters fan FC Twente op de flecht moasten by in beslissingswedstriid yn Zwolle. Dat je alle jierren op Prinsjesdag oan it jier 1979 tinke omdat doe de pake dêr’t ik nei neamd bin stoar. Datums dy’t oan saken keppele binne dy’t sa djip yn je ûnthâld sitte dat je se nea wer ferjitte, salang’t je teminsten net demint wurde.

Ik bin net goed yn datums. Sterker, ik bin in ramp mei datums. Jierrenlang ha ik tocht dat myn frou op 25 juny har jierdei hat. Is net wier. De jierdagen fan myn eigen dochters helje ik troch elkoar, dy fan myn broer en sus moat ik djip oer neitinke. Ik kin wol de teksten fan hast alle Dire Straits nûmers út de holle. Letterlik.

Dus ja, lokkich binne der kalenders, sille wy mar sizze. Mar der binne ek datums dy’t ik wol wit. We wienen dus wat fan de mik, hjoed twa jier lyn. Doe belle myn sus op. Se sei: ‘As ik dy wie, kaam ik mar even by heit. Hy is wol hiel siik.’

Eins woe ik dat net, aanst heit ek noch heal en hy hie al net folle mear oer. Mar myn sus wie fêsthâldend en sa ha we de jûns noch even nei It Feen west. It wie gesellich. Doe’t we fuort gienen, wuifde heit ús nei, it bêd stie kreas achteryn de keamer, flak by de kachel. De oare moarns soe ús âldste dochter har earste wurkdei by de Poiesz wurde. Se wie as earste fan bêd, doe’t de telefoan gie. Beppe. Heit wie der net mear. De opstutsen hân bliek de lêste groet west te hawwen. Ik mis him. Hielendal op dagen dêr’t ik de datum fan ûnthâlde kin.

Nij roaster foar de konteners yn Smellingerlân

download

De gemeente Smellingerlân hat in nij roaster ynfierd foar it opheljen fan de konteners. Wie it earder altyd sa dat de iene wike de grize en de oare wike de griene lege waarden, dat wie te maklik, dus no moatte je duvels goed it skema yn de gaten hâlde, oars witte je it net mear. It is machtich om te sjen dat der mear minsken binne dy’t fol goede moed de jûns tefoaren in kontener by de dyk sette en tige teloarsteld in dei letter konstatearje moatte dat er noch krekt sa fol sit as doe’t se him der del setten, mei wat gelok hat in hûnebaaske der ek noch in read plestik pûdsje mei stront yn mitere omdat er sa handich op de rûte stie.

No moat ik ambtshalve ek noch wolris hjir en dêr in stik as wat konteners leegje litte, dat mislearret dit jier ek nochal ris. Dus ik ha hjoed de gemeente even belle, mei de fraach oft ik in pear skema’s tastjoerd krije kin. Dan krije je dus dizze dialooch:

‘Regon Miljeuservice, met …,’

‘Ja, goeie, mei De Jong.’

‘Wat kan ik voor u doen?’

‘No, ik ha wat problemen mei de nije tsjinstregeling foar de konteners, soe ik dêr ek in skema fan krije kinne?’

‘Wat is het adres?’

‘Ik ha twa adressen.’

‘Twee? Oké, stuur ik ze even. Wat is het adres?’

‘Burgemeester Wuiteweg.’

Nummer?’

‘Ehm… 89a, leau ik.’

‘Prima, komt goed.’

‘Ja, mar ik moat eins ek ien foar de Klokhuislaan ha.’

‘Nummer?’

‘Ik mien 114 oan de Stationsstraat.’

‘Maar u zei Klokhuislaan.’

‘Ja, mar it is in begraafplak, sjoch.’

‘Geeft niet, ik stuur ze wel op.’

‘Ja, mar op die adressen wenje gjin minsken.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘No ja, se wenje der wol, mar se meitsje gjin post mear iepen, sis mar.’

 

Stilte…

 

‘O, op die manier! Waar kan ik ze dan naar toe sturen?’

‘Doch mar nei my.’

‘U woont daar dus niet?’

‘Nee, gelokkich noch net.’

‘Haha, dat snap ik.’

Goede foarnimmens

IMG_5228

Bin der noch hear. Bytsje drok de lêste moannen. Drok mei fan alles, mar dêroer letter mear. It liket wol of alle jierren minder dagen krije en de dagen minder oeren. It sil der allegearre wol by hearre. We ha sûnt myn lêste post hjir in nije foaroanman yn de USA, in nûmer ien superstjêr yn de muzyk dêr’t ik noch nea fan heard hie en it skynt dat der dit jier ek wer it meast mosken yn de tún foarkomme. By ús rinne seis guozzen op it stuit, dus de mosken moatte harren der aardich by jaan om dat te oertreffen. De klysters slaan hjir foar master op, as de lêste stoofparren fan de beam mitere binne, tilt it der fan op.

Uit onderzoek is gebleken dat… Se freegje my nea wat, jim wol? Wa soenen dy minsken wêze dy’t se dat freegje? Ik ha yn myn libben noch nea immen troffen dy’t tsjin my sei: ‘No ha se my krekt belle mei de fraach…’ Noch nea. En dochs skermje se dermei dat se minsken benadere ha om harren oer in ûnderwerp te befreegjen. It sil wol. Ik fertink media derfan allemachtich mei sifers en oantallen te manipulearjen. Mar ja, dat kinne je fansels net hurd meitsje.

O ja, ik ha noch wat goede foarnimmens. Ien dêrfan is (hast) slagge. Op ien jannewaris ha ik besletten in moanne neat op Facebook te setten. It is no de 30e, dus moarn ha ik dat goede foarnimmen al ta in goed ein brocht. ‘Yes we can!’ (Wa sei dat alwer in kear doe’t er it bewâld oer in webside krige… Somebody that I used to know?)

It foldocht my eins prima, miskien knoopje ik der noch in moanne oan fêst, of nim op in oar stuit wer in moanne in sabbatical, as it simmer is of sa. Der is dochs nimmen dy’t je mist as je even net Feestboeke.

Noch in goed foarnimmen: Ik bin oant myn jierdei fan de pinda’s en oar bobo-fretten ôf. Dat is noch net sa maklik, want it is jûns wol gesellich en kôgje in pûde sjips leech. No dus even net. Kom ik ek wol oerhinne. Dus mocht ik op in feestje even net de tsiis en woarst oanfalle, witte jim no werom.

Fierder noch nijs? Jawis. Ik gean ynkoarten eat net mear dwaan. Dat sil ek gjin dramatyske gefolgen ha. Alles hat syn tiid. O, ik bin ek al fjouwer jier fan it smoken ôf. Dat fertelde myn partner in crime, dy’t op deselde dei stoppe is en der ek noch net wer mei begûn is. Ferskil is dat ik noch by de frou bin en hy net, mar dat sil dêr net oan lein ha, hoopje ik, oars wie ik mar wer begûn…

En we krije as it goed is jonge geiten. Jorrit hat syn willewurk yn stilte dien.

O ja. Ik ha in mail ferstjoerd. Mar dat dogge jim ek wolris. Dus ek gjin nijs. Of?

Kofje? Koekje by?

Rick

Skoalletas

Rick-Parfitt

Potferdikke, dat wie even skrikke. in hiel libben oan muzyk kaam de lêste dagen foarby. Trije kear ha ik it genoegen hân om de man live te sjen. Mei syn synyske maat njonken him, dy’t dy fize grien kleurde Fender sa moai kombinearre mei syn teksten. Myn hiele jeugd wie de namme fan dizze band it promininst te lêzen op de achterkant fan myn speklearen skoalletas. Mei swarte filtstift hie ik de twa wurden der op kalke. Ien fan de meast ikoanyske bandnammen. Rick stie altyd yn it skaad fan Francis Rossi, de foaroanman. Mar dy rol skikte er him yn en waard ien fan de bêste en strakste slaggitaristen dy’t der is. O shit, wie, moat ik sizze. Wat Rick die, wurdt troch saneamde ‘muzykkenners’ altyd balinearjend ôfdien as ‘rjocht op en del’ muzyk. It frjemde is dat der eins gjin inkele coverband is dy’t de muzyk krekt sa spylje kin as Rick. Dus sil der dochs wol wat mear oan de hân wêze. As je ien kear fan fan dizze band binne, bliuwe je dat ek. Sa no en dan in jûn lang non stop even werom yn de tiid. Ien fan de lêste echt opfallende konserten dy’t de hearen dien ha, wie in unplugged optreden. Geweldich fansels, want de muzyk lient him dêr ek tige foar. Dochs kinne we harren eins allinnich fan de snoeihurde, strakke en allesbehalve akkoestyske optredens. Sûnt yn 1962 Allan Lancaster en Francis Rossi elkoar fûnen en Rick der twa jier letter by kaam, wie de hurde kearn fan de band foarme. Yn myn bertejier 1969 feroaren se de namme fan de band definityf yn wat er no noch altyd is. Of moat ik sizze wie? Sûnder Rick is de band net kompleet mear. Mocht dy eigenwize Rossi miene dat er mei in oar op slaggitaar (wat er dit jier al flikt hat) as wie der neat bard trochgean kin, ik sil net wer nei in konsert fan him komme. Want Rick wie de basis fan de sound fan de band. Syn riffs sille mist wurde troch de hiele mondiale famylje dy’t de muzyk fan dizze geweldige band wol op wearde skatten hat. Popikoanen gean faak wat op in lullige manier dea. Rick docht it wat dat oanbelanget prima. Nei oanlieding fan komplikaasjes fan in skouderblessuere, stie der yn it parseberjocht. Hy wie al hertpasjint en rûn mei in defibrilator yn syn boarst om. Rick Parfitt mocht mar 68 wurde, mar dat is fansels al stokâld foar in rock ’n roll libben.

images

 

Gjin radio en TV hjoed

Cya9hV2WEAAx3ym

 

Hjoed ha ik gjin radio oan hân. Ek ha ik de TV net brûkt. Dizze moarn ha ik wol de krante lêzen, mar dêr stie neat oer de omstannichheden fan hjoed yn, dus dêr skûle gjin gefaar. Ik ha dus alle jammerklachten oer it waar bewust net oanheard, mar ik ha jûn wol heard dat se der west ha. It hat dus in goede kar west om my foar in dei even net mei de media yn te jaan. Ynstee dêrfan ha ik de geiten hea brocht, wetter jûn en fernuvere om my hinne sjoen nei de geweldige pracht dy’t de natuer ús dizze moarn skonken hat. It mearkelânskip nei in nachtfroast yn novimber makket my sielsgelokkich. De frou en ik ha de rinskuon oanlutsen en ha te kuierjen west. In kilometer as seis troch de droege friesloft. De lûden fan de guozzen yn it strakblauwe swurk klinke helderder as it ditsoarte waar is. Oan de Beetsterdyk rûgelen de ikeblêden ús om de earen nei de aardich swiere nachtfroast dy’t we yn jierren al net mear sa betiid hân ha. Op sa’n stuit kin ik my even hiel lokkich fiele. Dit waar past by Fryslân. It beripe gers, de guozzen, de wite beammen.

Dan ha ik echt in dei lang hielendal gjin ferlet fan al dy minsken dy’t in wite kryst ha wolle mei 25 graden boppe nul. Dy’t janke oer autoruten. Dy’t plaatsjes draaie dy’t harren oan de simmer tinken dogge.

Dan tink ik leaver oan hoe goed it foar de natuer is dat der wer ris froast komt. Dat it gnob en oar ûngedierte mei in bytsje winter moai ynkoartet. Dat de bougrûn al jierren wer ris goed trochfrieze moat om de struktuer better te krijen. En earlik sein hoopje ik dat de winter sa wreed wurdt dat de in moaie soad predatoaren deagean sille. Sa dat as de echte kening fan de greide, de ljip dus, oare maitiid wer nei de moaiste provinsje fan Nederlan komt, de kâns krijt om einliks wer ris in pear jongen grut te bringen.

 

 

 

In the year 2045

In the year 2045

download

Yn it jier 2045 bin ik 76, as ik it meimeitsje mei. Dat is neffens de hjoeddeistige sifers de leeftiid fan in jongkeardel. Wy wurde allegearre stokâld, de bern dy’t no yn de widze lizze, sille, as se sûn bliuwe, samar tachtich wurde. Dizze wike kaam ik in tweet tsjin wêryn’t wittenskippers út it Pentagon harren brainstoarmjen oer de wrâld yn 2045 út de doeken dienen. Rûchwei komt it hjir op del: wy hoege aanst sels neat mear te dwaan, want der binne robots en masines ûntwikkele dy’t it wurk foar ús dogge. Wy kinne ús dus mei in miljard as acht, njoggen dwaande hâlde mei al mar âlder te wurden en gjin sek út te fieren. Der binne gjin piloaten mear nedich, want yn neifolging fan de laffe militêre wize fan bommen smite en sa oarloch fiere, sille wy ús ek troch drones fan it iene nei it oare plak ferfiere litte. Auto’s ride sels, hoe wy ek neat mear oan te dwaan. No is dat in útkomst, as se dy dingen dan mar opdracht jouwe om wat op te sjitten, want yn ús oanharke lân is van A nei B tsjintwurdich ien grut útsteld orgasme. En mar ynhâlde, remje en de saak opkeare. Moai foarbyld is de hertkwaal feroarsaakjende griene weach op de Overijsselse Weg nei Ljouwert ta, dy’t dus net wurket, mar dêr ha ik it al ris oer hân.

Ha jim wol troch wat dit betsjut, al dizze ûntjouwings? Piloaten? Oerstallich. Want se sizze wol dat der altyd ien as backup mei giet, mar ik wik jimme dat se dy ek wol slite wolle as de technyk it talit. Minsken dy’t piloaten opliede? Oerstallich. Autorydskoallen? Oerstallich, want de auto’s ride sels. Jo sizze tsjin jo spraakherkennende kompjûter yn it dashboard, as jo op de stoel sitte en de riem om dien ha yn opdracht fan jo pratende Tesla, dat jo nei beppe wolle. Dat ferbynt dy kompjûter dan mei in adres dêr’t je earder wol west ha en hupsakee, dêr toffelt it saakje hinne. Jo kinne dan moai even appe mei ien fan de oare wrâldboargers dy’t ek foar lul sit yn in selsridend weintsje, ûnderweis nei wit ik wêr hinne.

In soad wurk wurdt troch in robot dien, sa foarsizze de ûndersikers yn it Pentagon. Jo kinne yn ’e hûs troch allinnich mar nei te tinken opdrachten jaan, want der sitte yntiids ymplantaten yn jo holle, dy’t digitaal registrearje dat it tiid is om de pot te himmeljen. Soks giet fansels. Prachtich, dan hâlde jo tiid oer om oan nuttige saken te besteegjen. Mar wat binne dat dan? In libben lang hobbys en foar elts in basisynkomen? As alles foar ús dien wurdt, wat moat it minskdom dan? As masines al it wurk dogge, binne der mar in fraksje fan al dy minsken nedich om dat allegearre oan te stjoeren. Wat moat de rest dan útfine? Binne wy de lêste generaasje fan minsken dy’t troch, yn mear as mindere mate, fysyk wurkjen, ferslite en dan deagean? As nimmen aanst mear in slach hoecht te dwaan, omdat it foar harren dien wurdt, tink ik dat der in grutte mondiale binde ûnstean sil fan minsken dy’t fan idoatichheid net witte wêr’t se mei harren enerzjy hinne moatte.

It ûnderwiis sil dêr al hiel gau rekken mei hâlde moatte, 2045 is hielendal net sa fier fuort. Oer in lytse tritich jier kin dit senario realiteit wêze.  Wêr moatte je bern, dy’t no op de wrâld setten wurde, as se achttjin binne foar opliede? Net foar piloat en rydskoallehâlder yn elts gefal, as se yn it Pentagon gelyk ha. Neffens guon wittenskippers rinne der yn it jier 2100 tolve miljard minsken om. Hielendal digitaal foarprogramearre, troch robots en masines betsjinne minsken. Ik sil jim sizze dat ik hiel earlik sein stikem wol in bytsje bliid bin dat ik dat net meimeitsje sil, want yn al syn massaliteit en ûntwikkele technyk sit der in freeslik stik iensumheid yn it takomstbyld sa as dat foarsein is troch de wittenskippers fan it Pentagon.

Trump en Europa

De straf fan Toblerone

download

No, wat in wike wie dit. It spyt my as jim op myn miening oer ien as oare ferkiezing sitte te wachtsjen, want dêr is al safolle oer skreaun en praten dat elts der sa stadichoan neffens my wol wat klear mei is. Mar miskien betink ik my healwei de kollum en sis der noch al wat oer. Earst oar nijs dan mar. Toblerone wie dizze wike yn it nijs. Jim witte tink ik wol wat dat is, in sûkeladereep yn de trijehoeksfoarm, sa as in berch. It snobbersguod skynt tige populêr by reizgers te wêzen. Moaie handige brokjes om op te haffeljen. Britten binne ek gek op swiet guod en minder op Europa. Dus krigen wy de Brexit, mei as gefolch dat it Ingelske pûn yn wearde sakke. Toblerone hat it ûnwerp fan syn reep foar de Britske merkt doe oanpast. Minder trijehoekjes en mear tuskenromte. Minder gewicht oan sûkelade per reep dus. It swiet leafhawwende Britske folk moat mar ris witte hokker mega grutte gefolgen harren beslút hat om it hillige Europa de rêch ta te kearen. Toblerone set de trend mei minder gewicht yn in reep sûkelade. In strafmaatregel om bang fan te wurden…

 

Lokkich foar de Britten ha der ferkiezings west… O nee. Dêr soe ik it net oer ha.

 

Noch in nuveraardich nijtsje: Der is troch in feilinghûs in ûnderbroek foar 3250 euro ferkocht. It stikje tekstyl is lila fan kleur en hy is fûn troch in Amerikaanske militêr yn in bunker yn de Alpen yn Beieren. No soe ik net iens yn in ûnderbroek fan mear as trijetûzen euro omrinne wolle, mar al hielendal net yn dizze. Hy is flak nei de twadde wrâldkriich fûn en hat fan Eva Braun west. De frou fan Adolf Hitler. Wa der no sa gek is om safolle sinten te jaan foar in ûnderbroek fan dat minske stiet net yn it berjocht. Miskien hat de oanpriizjende tekst him as har oerhelle: Volgens het veilinghuis is te zien dat de broek gedragen is, ‘Maar er zitten geen gaten in en hij is schoon.’ Ik hoopje dat de keaper der hiel gelokkich mei wurde sil.

 

Wol apart dat dy ûnderbroek fûn is yn de Alpen, dy’t model stien ha foar de foarm fan de Toblerone reep. Tafal bestiet net. Goede opinypeilers ek net, teminsten net as it oer ferkiezings… O nee, traapje ik der wer hast yn.

 

Okee dan. Hiel koart. Ik ha dizze maitiid nei Sibearië west. Guon fan jim sille it noch wol witte. Ik ha dêr hiele leave en waarme minsken troffen. Nei de útslach fan de show yn de USA ha ik de ôfrûne dagen even kontakt mei harren hân om te freegjen hoe’t de gewoane minsken yn Ruslân der eins oer tinke. Yn tsjinstelling ta Europa fine se it yn Ruslân in prima útslach. Se tinke dat de ferhâldings tusken beide lannen sterk ferbettere wurde kinne as beide lieders elkoar in kear as wat troffen ha. Dat is even skrikke, of net dan. Want wy moatte dochs leauwe dat se yn Amearika de ferkearde keazen ha? Dat sizze alle Europeeske kranten, TV deskundigen en alle miening fabrykjes op de sosjale media?

 

As tusken Ruslân en Amearika de ferhâldings better wurde, soe dat wolris goed wêze kinne foar de rêst op it mondiale toaniel. Miskien moatte wy ús yn Europa mar ris ôffreegje oft wy net drok dwaande binne om ús te isolearjen fan de rest fan de wrâld ynstee fan oarsom. En de Britten dan? No, de nije USA topman hat al sein dat er de bân mei syn grutste bûnsgenoat sterk oanhelje wol. Dan binne dy Ingelsken de sûkeladesanksje fan Toblerone aanst samar wer ferjitten.

Only in Russia

Sniebalje?

Yn it Sibearyske plakje Nyda docht him in frjemd natuerferskynsel foar. Nyda leit oan de mûning fan de rivier de Ob. In bekend puzelwurd.

inside_map_3

 

No ha se echt wat te puzeljen, want op it strân lizze iisballen. Nimmen wit hoe’t se ûnsteane, mar se binne der.

information_items_4649

Fariearjend yn grutte fan tennisballen oant basketballen.

inside_balls_3

Soks is fassinearjend. Ik woe it jim net ûnthâlde.

Broer en sussendei

Neat feroare

001